شمارهٔ ۱۲۹۰ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از جدایی و درد فراق صحبت می‌کند. او دیوانه و عاشق بوده و معشوقش از او دور شده است. شاعر می‌گوید که معشوقش با رفتن، چشم و دل او را ترک کرده در حالی که محبتش را با بی‌محبتی عوض کرده است. او به درد دلش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه معشوق حرف‌های او را می‌شنود، اما آن را به افسانه تبدیل کرده و با بی‌توجهی مواجه است. شاعر به حالت مستی و عیش و نوش اشاره می‌کند و می‌گوید که از زمانی که معشوقش به میخانه رفته، او دلی شکسته دارد. در نهایت، شاعر از ویرانی و حسرتی که بر دلش وجود دارد، سخن می‌گوید و غم از دست دادن عشقش را ابراز می‌کند.