شمارهٔ ۱۳۰۲ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
تا چند ز من گوشه ابروی بتابی
ایقبله من چند ز من روی بتابی
چون من ز عنان تافتنی سوختم از تو
وای آنکه عنان دل ازین سوی بتابی
روزی به بتان گر بنمایی ید بیضا
دست همه زان ساعد و بازوی بتابی
من بسته آنکاکلم اینجور تو تاچند
بیهوده بقصدم خم گیسوی بتابی
سرگشته چو پرگار شود کار تو اهلی
گر سر ز خط او سر یکموی بتابی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و زیبایی است و به تأملاتی در مورد معشوق و تأثیر او بر شاعر می‌پردازد. شاعر از زیبایی معشوق می‌گوید که حتی اگر در نگاه دیگران هم جذاب باشد، هیچ‌گاه به اندازه‌ای که در دل او جای دارد، نیست. او به نغمه‌سرایی زیبای معشوق اشاره می‌کند و از خیالاتی که به خاطر عشقش در سر دارد، می‌گوید. همچنین به غم و حسرت ناشی از دوری معشوق و تأثیر آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند. شاعر به طور کلی به قدرت عشق و زیبایی معشوق و اثرات عمیق آن بر دل و روح خود تأکید دارد.