شمارهٔ ۱۳۱۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر احساسات عمیق و دردناک خود را نسبت به محبوبش بیان می‌کند. او از عشق و دلبستگی‌اش می‌نالد و می‌گوید که اگر دلش به یاد محبوبش غمگین شود، چه کند. او خود را بیمار عشق می‌داند و از اینکه محبوبش توجهی به او ندارد، افسوس می‌خورد. شاعر تأکید می‌کند که عشق و زیبایی از یکدیگر فرار نمی‌کنند و عاشقانی چون او هرگز نمی‌توانند از این احساسات خود دور شوند. او همچنین اشاره می‌کند که دل‌های سرد نمی‌توانند در دل گرم او جایی داشته باشند و در پایان به شدت وابستگی‌اش به لبخند محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که کسی اگر جانش را فدای چنین عشقی کند، شگفتی نیست.