نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۳۲۱ اهلی شیرازی

اهلی شیرازی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

گر کشد خاطر حزین باری

بار خوبان نازنین باری

من که بیمار یک نگاه توام

گر نمی پرسیم به بین باری

چون ندارد گریز حسن از عشق

عاشقی همچو من گزین باری

چه نشینی بهر فسرده دلی

در دل گرم من نشین باری

جان دهد اهلی از هوای لبت

گر کسی جان دهد چنین باری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به دعوت به پیوستن به مسیر spiritual و عشق اشاره دارد. شاعر از مریدش می‌خواهد که بهتر است همراه ایشیخ باشد و از زندگی خود آزادتر و رها گردد. او تأکید می‌کند که ارتباط با عشق و حقیقت، انسان را از محدودیت‌های عرفی دور می‌سازد و جایگاه او را در عالم بالا می‌برد. همچنین، شاعری گفته که اگر کسی حقیقت را درک کند و عرصه عشق را بپذیرد، مثل عیسی می‌تواند جان خود را فدای محبت کند. در نهایت، او به مخاطب توصیه می‌کند که غم‌های دنیا را فراموش کند و در جستجوی آرامش و بی‌خبری از ظواهر زندگی باشد.