شمارهٔ ۱۳۳۳ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساسات خود دربارهٔ عشق و کینه صحبت می‌کند. او آرزو می‌کند که کاش از ابتدا از کینهٔ طرف مقابل آگاهی داشت تا بتواند دلیلی برای رنجش و درد خود پیدا کند. او به یاد لحظاتی می‌افتد که طرف مقابل می‌توانسته او را دوست داشته باشد، اما اکنون دلش از محبت آن شخص محروم است. شاعر احساس می‌کند که اگر شرایط بهتری داشت، ممکن بود مانند دیگران عشق و محبت را تجربه کند. در نهایت، او می‌گوید که گناهی از یاران نیست و این یک مسألهٔ مقدر است.