شمارهٔ ۱۳۴۸ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که اگر او را همچون شمع به فنا برساند، دست کم لبخندی بزند تا جان تازه‌ای به او بدهد. او از معشوق می‌خواهد با زیبایی‌اش، بار دیگر او را به بندگی بکشاند و رحمتش را بر او نثار کند تا همچون گلی از خاک برآید. شاعر همچنین به میخانه اشاره می‌کند و می‌گوید که کعبه واقعی، جایی است که غمخواری برای درمانده‌ها وجود داشته باشد. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که به دلی سوخته همچون لاله توجه کند و آن را شرمنده نکند. این ابیات به احساسات عمیق عاشقانه و نیاز به محبت و رحمتی از سوی معشوق اشاره دارد.