شمارهٔ ۱۳۵ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به بداقبالی و درد و رنج خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که بدی‌های بختش به خاطر جفای شخص خاصی است که زندگی‌اش را دشوار کرده است. او نمی‌داند چه نوع طالع و بختی دارد و احساس می‌کند هر چه در دنیا خوب است، به او نمی‌رسد و برعکس، تنها بدبختی‌ها و مشکلات همیشه همراه او هستند. حتی دوستان و حامیانش هم به او وفادار نیستند و همیشه از جفا و بی‌وفایی رنج می‌برد. شاعر از غم‌هایش که به خاطر این شخص است سخن می‌گوید و می‌گوید که تمامی درد و مصیبت‌هایی که دارد، ناشی از روابط نزدیکش است. به‌این‌ترتیب، او احساس تنهایی و نادیده‌گرفته‌شدگی می‌کند.