شمارهٔ ۱۳۶۷ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و رنجی سخن می‌گوید که به خاطر بی‌توجهی و طعن دیگران به او تحمیل شده است. او از طرفی به خنده و ظاهر خوشحال دیگران اشاره می‌کند که از درون غم و درد او بی‌خبرند. شاعر به محبوبش می‌گوید که تنها مهر و وفا را در نگاهش می‌بیند، اما در عمل هیچ توجهی به او ندارد. او با اشاره به زخم‌های عاطفی و جفایی که از محبوبش دیده، خواستار توجه و محبت واقعی است. در نهایت، او از محبوبش می‌خواهد که آینه‌ای از زیبایی‌اش باشد و در حقیقت، دلی واقعی و وفادار داشته باشد.