شمارهٔ ۱۳۷۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده از درد و رنج دل ناشی از فراق معشوق شکایت می‌کند. او به ناامیدی و تلاش بی‌نتیجه اشاره می‌کند و می‌گوید که مرگ را بر زندگی بدون عشق ترجیح می‌دهد. همچنین به زیبایی معشوق اشاره می‌کند که دل را از زنگ و کدورت می‌رهاند و خواهان آن است که هیچ‌کس از زیبایی او چشم برنگردد. گوینده از تلخی زندگی بدون معشوق می‌گوید و تأکید می‌کند که آب حیات تنها با عشق او معنا پیدا می‌کند. او همچنین می‌گوید که اگر غمگین باشد، دلش را نباید از ستم رنجور کند.