شمارهٔ ۱۳۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر به چشم‌های سیاه معشوق اشاره می‌کند که جان او را می‌رباید و می‌خواهد گرد آن چشم‌ها بگردد. او اعتقاد دارد که تنها یک نگاه معشوق می‌تواند مرده را زنده کند و به او حیات بخشد. شاعر معشوق را مانند ماهی می‌داند که خورشید به او خدمت می‌کند و حسرت سایه‌اش را بر زمین دارد. او از بیدادگاری و ظلم معشوق گله می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که نباید از زیبایی‌های او غافل شد. در نهایت، شاعر به دوست هشدار می‌دهد که نباید از عشق دور شود، زیرا در عشق تنها معشوق است که به او توجه دارد.