شمارهٔ ۱۷۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

سخن در این شعر درباره‌ی عشق و وفاداری است. شاعر از سگ کوی محبوبش یاد می‌کند که شب‌ها همراه اوست و این محبت را به خاطر درد دلش می‌بیند. غیرت او نسبت به محبوبش به اندازه‌ی غیرت بر خود است و هر کس که از این دو جدا باشد، دیگری را نمی‌شناسد. او به تشنگی‌اش به خون محبوب اشاره دارد و می‌گوید که هر چه در نظر دیگران شیرین است، برای او تلخ و مضر است. شاعر همچنین به حسرت و کاستی‌های درونی‌اش اشاره می‌کند که از عشق او ناشی می‌شود و عشق و جذبه‌ی محبوب را گنجی می‌داند که همه چیز را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در پایان، به باورهای خود اشاره می‌کند و می‌گوید که او نیز در این عشق به بت پرستی پرداخته و در عیب‌هایش غرق شده است.