شمارهٔ ۲۱۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های زندگی و عشق اشاره می‌کند. او ابتدا از گریه‌اش می‌نویسد که چون گل از خنده معشوق شکوفه می‌زند. در حالی که به دوران پیری‌اش می‌نگرد، به یاد روزهای خوش بهاری می‌افتد. دلش به خاطر محبت معشوق، شاد و در عین حال غمگین است. زیبایی چهره معشوق باعث شوق و حسرتش می‌شود و او را به آتش می‌کشد. شاعر همچنین از شادی و لذتی که از عشق می‌برد، سخن می‌گوید و در نهایت بیان می‌کند که دل معشوق با وجود درد و رنجی که ناشی از عشق است، باز هم مهربان و عاشق است. این شعر ترکیبی از احساسات شاد و غمگین در عشق و زیبایی را به تصوير می‌کشد.