شمارهٔ ۲۵۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و عشق است. شاعر از گل و سنبل صحبت می‌کند که بوی بهشت را در جهان پخش کرده‌اند. او به صبحی تازه اشاره می‌کند که زیبایی و محبت را از آسمان به زمین آورده است. شاعر همچنین از حور و فرشته می‌گوید که از محبت آدمی سرچشمه گرفته‌اند و احساس شگفتی می‌کند که چگونه محبت می‌تواند از دل سنگ همچون سبزه‌ای سرسبز بوجود آید. در نهایت، او به دیگران توصیه می‌کند که از غم و ناراحتی در این گلزار بپرهیزند زیرا که همه چیز در کنار هم، یعنی خار و گل، وجود دارد.