شمارهٔ ۲۷۸ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنج ناشی از شکست و ناکامی صحبت می‌کند. او می‌گوید که در میکده، سبوی او شکسته و این امر باعث از دست رفتن آبرویش میان محبان و دوستداران شراب شده است. عشق را همچون شربت دیدار می‌داند که در اثر ظلم زمان، گلوی او را فشرده و می‌شکند. شاعر به عشقی که فراتر از آرزوها رفته اشاره می‌کند که به او آسیب زده است. همچنین، در حالی که در صومعه ذکر و عبادت می‌کرده، ناگهان آن معشوق به سراغش آمده و نظم او را بر هم زده است. او به این نکته می‌پردازد که اکنون دیگر جایی برای مستی و دیوانگی نیست، زیرا او با ملامت و سرزنش مواجه شده است. پایان شعر به نابودی داستان‌ها و حکایت‌های عاشقانه اشاره می‌کند که دیگر معنای خود را از دست داده‌اند.