شمارهٔ ۲۸۷ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر درباره‌ی بهار و احساساتی است که به همراه آن می‌آید. گل نو و آغاز زندگی جدید در طبیعت، احساس غم دیرینه را در دل شاعر زنده می‌کند. مرغ جان در قفس سینه‌اش نفس می‌زند و حریفی که در شب‌های گذشته باعث غم او بود، امروز او را به می‌نوشی دعوت می‌کند. زیبایی‌های مه نو و تاثیر آن بر دل‌ها، در حالی که در نهایت به اشک و دود دل‌ها می‌انجامد، بیان می‌شود. شاعر اشاره می‌کند که عشق و زیبایی (نماد لب لعل) را نمی‌توان به راحتی از دیگران پنهان کرد. همچنین او از درد و رنجی که داغ شراب بر خرقه پشمین او می‌گذارد سخن می‌گوید. در نهایت، بر این نکته تأکید می‌کند که دنیای تازه برای روح او تنگ و محدود است و او به یاد گلشن‌های پیشین خود دلتنگ است.