شمارهٔ ۲۸۲ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
دلا، خار ستم از پا برون خواهد شدن وقت است
غمی کز دل نشد هرگز کنون خواهد شدن وقت است
خزان غم ورق گرداند و بوی نوبهار آمد
رخ زردم ز شادی لاله گون خواهد شدن وقت است
گذشت آن خشکسان غم مریز ای دیده سیل خون
که آب چشم از شادی برون خواهد شدن وقت است
بدین بخت نگون اهلی قیامت کم کن از گریه
که طاق آسمان زین غم نگون خواهد شدن وقت است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن شعر درباره‌ی امید و تغییر وضعیت زندگی است. شاعر به پذیرش فصل جدیدی اشاره می‌کند که در آن غم و رنج به پایان می‌رسند و شادی و خرمی جایگزین آنها می‌شود. او به وضعیت ناخوشایند و گریه و اندوه اشاره کرده و با بیان اینکه وقت تغییر فرا رسیده، علامت می‌دهد که باید به سمت شادی و امید حرکت کرد. در نهایت، شاعر از تکرار اندوه پرهیز کرده و بر لذت از زندگی تأکید می‌کند.