شمارهٔ ۳۰۲ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به توصیف زیبایی و ارزش گل و لاله می‌پردازد و از عشق و دلتنگی خود می‌گوید. او می‌گوید که گل از برگ‌های رنگین و لطیف‌تر است و جان شیرین او هم از این بیشتر ارزشمند است. خوابش بدون دیدن چهره محبوبش نمی‌آید زیرا اشک‌هایش بسترش را خیس می‌کند و می‌فهمد که اشک‌هایش از خونین لاله هم خونین‌تر است. او با بیان اینکه عاشقان در صف خوبان جایی ندارند، به تنهایی و ذلت عاشق اشاره می‌کند و در آخر به مصداق فقری که خود دارد، خود را حتی از مور که در خاک است، مسکین‌تر می‌داند.