شمارهٔ ۳۰۳ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیشتر درباره احساس غم و عشق صحبت می‌کند. شاعر در آغاز اشاره می‌کند که غم دلش مانند شمعی جانگداز است و این داستان عشق بسیار طولانی است. او از تشبیه عشق به سرو سرکش و خود به سایه‌ای که در پی آن است استفاده می‌کند. همچنین به ناز و نیاز در عشق اشاره دارد و می‌گوید که معشوق تا زمانی که عشق و نیاز وجود دارد، در مقام ناز خواهد بود. شاعر به زاهدان هشدار می‌دهد که در کوی عاشقان سکوت کنند زیرا حقیقت عشق در ظواهر دنیوی پنهان است. او به زیبایی ظاهری و باطنی اشاره کرده و می‌گوید که عشق تنها به زیبایی ظاهری مربوط نمی‌شود. در انتها، او به راه رسیدن به وصال اشاره می‌کند و می‌گوید که برای دستیابی به عشق حقیقی، باید درد و راز نهفته را درک کرد.