شمارهٔ ۳۱۸ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر احساس دل‌تنگی و ناتوانی شاعر را در نبود محبوبش بیان می‌کند. او از خوشی هوا سخن می‌گوید اما می‌افزاید که بدون چهره محبوبش دلش خوش نیست. زیبایی محبوبش به مانند گلی است که بزم را روشنی می‌بخشد و شاعر تأکید می‌کند که هیچ دل شادابی بدون یاد او نمی‌تواند وجود داشته باشد. او همچنین برتری و زیبایی محبوبش را نسبت به دیگران می‌ستاید و از او می‌خواهد که زلفش را بپوشاند چرا که این زیبایی دل مسلمانان را نیز دچار تلاطم می‌کند. در نهایت، شاعر به غم و روزهای سختی که بدون محبوبش می‌گذراند، اشاره می‌کند و بیان می‌کند که بهار بدون او همچنان بهاری ناتمام و غم‌انگیز است.