شمارهٔ ۳۲۳ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به تنهایی و گم‌گشتگی خود در عشق می‌پردازد. او می‌گوید که جز خودش هیچ‌کس در جستجوی عشق نیست و هیچ‌کس از سرنوشت خود آگاه نیست. او به شدت به میکده وابسته است و نمی‌تواند از آن دور شود. شاعر برای معشوقش آرزوهایی دارد، اما احساس می‌کند که تلاشش بی‌نتیجه است. او از زاهدی که او را به ترک میکده و رفتن به مسجد دعوت می‌کند، ابراز نارضایتی می‌کند و تأکید می‌کند که نصیحت زاهد برای او بی‌فایده است. در پایان، نشان می‌دهد که همچنان عاشق و دل‌سوخته است و از وابستگی خود به عشق دست نمی‌کشد.