شمارهٔ ۳۳۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

ای شاعر، به زیبایی بیان می‌کنی که وقت شکوفایی چمن برای دوست خوب است، اما خوشی واقعی زمانی است که هر موجودی در کنار محبوبش باشد. بی‌روی دوست، گلستان چه فایده‌ای دارد؟ آواز پرندگان و نسیم هم در کنار او خوش است. هر کس که با گل هم‌نشینی کند، خوشبخت است، اما آنکه می‌داند چگونه با خار و خاشاک زندگی کند، صاحب نظر واقعی است. حسرت می‌خورم که نمی‌توانم به میوه نخل یار دست یابم، زیرا خوشبختی در دسترسی است. همچنین، دل انسان به هوای معشوقان می‌تپد، حتی اگر سنش بالا رفته باشد و هنوز در پی عشق و آرزو باشد.