شمارهٔ ۳۵۱ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنجی که بر اثر بی‌محلی و نامهربانی دوستش تجربه می‌کند، سخن می‌گوید. او به دوستی که روزگاری عزیز بود، حالا به دیدی دیگر می‌نگرد و از رفتار نامهربان او دل شکسته است. با وجود همه زجرهایی که می‌کشد و سختی‌هایی که تحمل می‌کند، همچنان به او وابسته است و در جستجوی لحظه‌ای هست که دوباره او را ببیند. شاعر حس می‌کند که در کنار این دوست، آرامش و خوشحالی را نمی‌یابد و به نوعی در میان عشق و درد گرفتار است.