شمارهٔ ۳۶۳ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره معضلات عشق و دلتنگی است. شاعر از باغبان می‌پرسد که چه فایده‌ای از سرو ناز باغش دارد و خواهان شمعی است تا چراغش را روشن کند. او بیان می‌کند که خود را چون شمعی می‌سوزاند، اما فقط دریایی از عشق را می‌بیند و بوی محبتش به کسی نمی‌رسد. در ادامه، از روحیه مجنونانه‌اش صحبت می‌کند و یادآور می‌شود که باید از سرنوشت‌های دل‌خوش‌کننده دوری کند، چرا که در واقعیت، برای رسیدن به آرامش باید از خود بگذرد.