شمارهٔ ۳۶۴ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این غزل، شاعر به توصیف عشق و احساسات عمیق خود می‌پردازد. او به باغبان اشاره می‌کند که اگر برطرف جو را نبیند، به آبادانی و رشد گل‌ها کمک نخواهد کرد. همچنین به سادگی کنار رفتن از دنیا برای مجنون عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر گلی در کنار ساقی وجود داشته باشد، شادی و شادی را از آن می‌گیرد. شاعر در ادامه به بوی محبت و اشک چشم خود اشاره می‌کند و می‌گوید که در کنار محبوب خود، خوشبو خواهد بود. او به دیوانگی عاشقانه‌اش اعتراف می‌کند و می‌گوید اگر محبوبش او را ترک کند، مانند سگی بر خاک خواهد نشست. در پایان، شاعر می‌گوید که اگر شراب صاف به آنها ندهند، نباید غمگین باشند چرا که در دل آنها دردی وجود دارد که با مرور زمان بر آن افزوده می‌شود.