شمارهٔ ۳۶۶ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
قدرم چو مه از مهر سعادت اثر تست
من هیچ نی ام هرچه بود از نظر تست
ایطایر فرخنده، تو طاووس بهشتی
بخرام که چشم همه بر بال و پر تست
ای آب بقا جرعه خود بخش بخورشید
کز غایت دلسوختگی خاک در تست
تا از لب شیرین تو سر زد خط ریحان
جوش همه دلسوختگان بر شکر تست
اهلی مگر از خاک تو روزی در آید
خاری که هنوز از غم او در جگر تست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به تمجید از محبوب خود می‌پردازد و او را منبع سعادت و خوشبختی می‌داند. او با تشبیه محبوب به ماه و طاووس بهشتی، زیبایی و جذابیت او را توصیف می‌کند. همچنین، شاعر احساسات دلسوختگی و عشق خود را بیان می‌کند و می‌گوید که وجود او به مانند آبی برای حیات و بقاء است. در نهایت، او اشاره می‌کند که حتی از دلسوختگان، یاد و اثر محبوب در دل‌ها باقی مانده است.