شمارهٔ ۳۷۲ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان درد و رنج عشق می‌پردازد. او می‌گوید در عشق، غم و ملامت وجود دارد، اما با گذشت از خود، ممکن است به خیر و سلامت دست یابیم. از نظر او، مستی از شراب عشق می‌تواند لذتی باشد که با خود هزار خمار و ندامت به همراه دارد. عشق را به عنوان یک بلا می‌داند که در آن، چه مرگ و چه زنده ماندن هر دو با عذاب و درد همراه است. شاعر به دنبال صاحب‌دلانی است که بتوانند خاطر مردم را شاد کنند و تنها به پیرمغان اشاره می‌کند که کرامت و بزرگواری دارد. او همچنین به زنده شدن یک مرده توسط مسیح اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که در دنیای عشق، گاهی افراد به راحتی کشته می‌شوند و مرگ مسأله‌ای عادی می‌شود. در انتها، شاعر از دوستانش می‌خواهد که به دنیای عدم و آرامش بروند، جایی که شاید در آن سلامت و آرامش پیدا کنند.