شمارهٔ ۳۸۷ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عمیق شاعر نسبت به عشق و دردهای ناشی از آن می‌پردازد. شاعر می‌پرسد اگر نمی‌خواهد او را جذب کند، پس چرا دلش غمگین است و اگر دلش را نمی‌دزدد، پس این چشمی که دزدیده شده چیست. او عشق را مانند آفتابی می‌داند که با زیبایی‌اش همه چیز را تحت تأثیر قرار می‌دهد و از عشق خود رنج می‌کشد. شاعر همچنین به نگاه‌های عاشقانه اشاره می‌کند و می‌گوید که این نگاه‌ها برایش چقدر باارزش است. در نهایت، او از پیری و رنجی که به خاطر عشق تحمل کرده می‌گوید و سوال می‌کند چرا این وضعیت برای او پیش آمده است. به طور کلی، شعر نمایانگر دلبستگی، درد و سرنوشت عاشقانه است.