شمارهٔ ۳۹۱ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی و محبت معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که نور چشمان او بر همه می‌تابد و دلی که به خاطر او خونین شده، را نشان می‌دهد. او از یارب می‌خواهد که برگ‌های گل معشوقش زرد نشود و از زیبایی او که باعث دیوانگی عاشقان شده است، سخن می‌گوید. همچنین به این نکته اشاره دارد که زیبایی‌های او همانند خوشه‌های گندم، پرشکوه و فریبنده هستند و از دل خود می‌خواهد که احساساتش را بیان کند. در کل، شعر پر از احساسات عاشقانه و ستایش از معشوق است.