شمارهٔ ۳۹۳ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل به توصیف یک معشوق می‌پردازد که با زیبایی و جاذبه‌اش مانند سروی برق‌صفت، جان شاعر را به آتش می‌کشد و ناگهان از او جدا می‌شود. شاعر یادآوری می‌کند که آن معشوق هنگام خداحافظی قول داده بود او را فراموش نکند، اما خود او به گونه‌ای رفت که نامش از یادش رفت. شاعر از فقدان معشوق و غم و اندوهی که این جدایی به همراه آورده است، می‌نالد و به سوز دلش اشاره می‌کند. در انتها، او احساس تنهایی و حسرت را بیان می‌کند و به این نکته می‌پردازد که عشق و زیبایی با رفتن معشوق از دست رفته و دلشکسته شده است.