شمارهٔ ۴۰۴ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ناصح چو دل نماند نصیحت چه فایده
پندم مده به هرزه که تیرم ز شست رفت
چون ماه نو بمهر تو دل صاف کرده ایم
گر صد هزار بار برین دل شکست رفت
اهلی که بر فرشته ز طاعت سبق گرفت
آخر بمهر ماهرخان بت پرست رفت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به بی‌فایده بودن نصیحت وقتی که دل انسان مهارت نداشته باشد، اشاره می‌کند. او می‌گوید که دلش را به عشق ماه نو صاف کرده و حتی اگر بارها دلش شکسته شود، همچنان عشق را ادامه می‌دهد. همچنین به گزارشی از اهلی اشاره می‌کند که در طاعت بر فرشتگان پیشی گرفته، اما در نهایت به عشق ماهرخان بت‌پرست می‌رسد. این شعر نشان‌دهنده عشق عمیق و ناپایداری آن است.