شمارهٔ ۴۰۶ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و درد ناشی از آن است. شاعر از شمع و پروانه مثال می‌زند و می‌گوید که عاشق به‌خاطر زیبایی عشقش جان می‌دهد، اما کسی نمی‌پرسد که چرا پروانه به دور شمع می‌چرخد و می‌سوزد. او از سوختن دل خود در هجر و وصال می‌گوید و اشاره به این دارد که تقدیرش همیشه او را در عذاب و سوختن قرار داده است. همچنین، به سوختن عشق‌های دیگر و درد دل عاشقان اشاره می‌کند و در نهایت می‌گوید که بسیاری از دل‌ها به خاطر عشق سوخته‌اند و اشک‌هایشان هم نتوانسته این درد را درمان کند.