شمارهٔ ۴۶۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد فراق یار و بی‌تابی دلش صحبت می‌کند. او به زوال زیبایی‌ها اشاره دارد که زلف یار از دست رفته و بویی از عشق در فضا باقی مانده است. شاعر به دنبال گنجی از عشق بوده، اما به نتیجه نرسیده و خانه‌اش به ویرانه بدل شده است. همچنین به تأثیرات عشق و ناکامی بر دل عاشق می‌پردازد که در نهایت، با وجود جدایی و تغییرات، هنوز هم دلی مغموم و دیوانه در گوشه‌ای از میخانه باقی مانده است. شاعر از زیبایی‌های گذشته یاد می‌کند و سعی دارد رنج دل و یأس خود را بیان کند.