شمارهٔ ۴۷ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف دلبستگی‌ها و آرزوهای دل می‌پردازد. شاعر از عاطفه و احساسات خود به عنوان پروانه‌ای که به شمع عشق می‌رسد، یاد می‌کند. او به معشوق خود، که بویی خوش دارد، هشدار می‌دهد که به دیگران توجه نکند. شاعر از حسرت و دلتنگی خود می‌گوید و می‌خواهد طعم می را بچشد. همچنین، او از زیبایی‌های باغ و حسودانی که در چمن وجود دارند، یاد می‌کند و به یاری خضر، نماد راهنمایی و نجات، می‌طلبد. تصویرهای زیبای طبیعت و عشق در این شعر به هم intertwined شده‌اند.