شمارهٔ ۴۷۸ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به رابطه انسان با خدا و عشق الهی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هر انسانی که به سوی خدا (قبله مقصود) متوجه شود، خدا نیز به او توجه کرده و او را هدایت می‌کند. در مسیر عبادت و پرستش، سجده و عبادت فرد بر روی نیکویی و طاعت تأکید می‌شود. شاعر می‌گوید که روز وصال الهی را نمی‌توان با حرف‌های جدایی مقایسه کرد، چون تلخی جدایی همچنان در دل باقی می‌ماند. او همچنین به آرزوهای خود اشاره می‌کند و از غم آن‌ها می‌گوید. در پایان، شاعر به وضعیت مستی و رنجی که در جمع دیگران دارد، اشاره می‌کند و یادآور می‌شود که نباید قضاوت غلطی درباره‌اش شود.