شمارهٔ ۵۲ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
چون رنجه شود خوی تو از همسری ما
محرومی ما به بود از محرمی ما
ما کم چو هلالیم و تو چون ماه تمامی
باشد که کمال تو ببیند کمی ما
ترسم که تو ای آهوی وحشی بگریزی
از ناکسی مردم و نامردمی ما
پژمردگیت هیچ مباد ای چمن حسن
کز سبزه خط تو بود خرمی ما
اهلی چه کنی شکوه که عقل همه سوزد
در حسرت دیوانگی و بی‌غمی ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و درگیری‌های درونی شاعر اشاره دارد. شاعر نگران است که دلخوری یا رنجش معشوق از رابطه‌شان باعث جدایی شود. او به زیبایی معشوق (که مانند ماه است) و نقص‌های خود (که مانند هلال است) اشاره می‌کند و می‌گوید شاید کمال معشوق به خاطر کمبودهای او آشکار شود. همچنین، او از خطر دور شدن معشوق از خود نگران است و به زیبایی و سرزندگی می‌پردازد که اگر معشوق غمگین شود، آن زیبایی به خطر می‌افتد. در نهایت، شاعر به حسرت و شعور در عشق و دیوانگی اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشق واقعی باعث رنج و خشکی می‌شود.