شمارهٔ ۵۷۷ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ گرسنگی و نیاز به ابراز احساسات و دردهاست. شاعر به احساسات درونی خود می‌پردازد و بیان می‌کند که گرسنه‌ای که زخم‌هایش را شرح می‌دهد، گناهی ندارد. همچنین به زیبایی و حقایق زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که در کوی عاشقان، مستی و خوشی وجود دارد که در روحانی‌گری‌های خشک یافت نمی‌شود. او بر این باور است که اگر دل پاک باشد، مانند نسیم می‌تواند به محبوبش نزدیک شود. در نهایت، شاعر به مقام و ارزشی که عشق دارد، تأکید می‌کند و بیان می‌کند که حتی اگر گدای کوی او به پادشاهی برسد، باز هم دلخوشی او با ثروت پادشاهان قابل مقایسه نخواهد بود.