شمارهٔ ۵۸۶ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان حسرت و اندوه گوینده از سرگذشت و عشق ناپایدارش می‌پردازد. او به زودی عمرش به زاری و درد خواهد گذشت و احساس می‌کند که زندگی‌اش بر باد رفته است. گوینده از عشق ناکام خود به خسرو و دردهایی که فرهاد کشیده، صحبت می‌کند و بیان می‌کند که در مسیر زندگی با مشکلات و گرفتارهای زیادی مواجه است. رغم تمام این دردها، خیالش از هجرت معشوق و گرفتاری‌های خود در سرزمین عذاب می‌گذرد. او نیز به سوگواری و فراق دلخواه خود اشاره کرده و از این می‌گوید که همگی در مقابل آتش عشق بی‌رحم دوست، به بیرون رانده می‌شوند. در مجموع، شعر حس غم و اندوه ناشی از عشق و جدایی را به خوبی منتقل می‌کند.