شمارهٔ ۶۱۶ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
هر گرد بلایی که خدا خواسته باشد
چون بنگرم از کوی تو برخاسته باشد
مجلس بتو نازد که تو آرایش بزمی
هر جا که تو باشی بتو آراسته باشد
یکروز اگر روی تو خورشید به بیند
روزی دگرش چهره چو مه کاسته باشد
با اطلس شاهی نتوانیم که رقصیم
ما را که کهن خرقه پیراسته باشد
اهلی نه بسعی است مراد از دل معشوق
باشد که مراد تو خدا خواسته باشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و قدرت عشق و محبت اشاره دارد. شاعر به بیان این مطلب می‌پردازد که هر بلایی که خدا بخواهد، ممکن است از عشق و دلدادگی به محبوب نشأت بگیرد. او به زیبایی و جذابیت محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که هر جایی که محبوب باشد، زیبایی و جذابیت آنجا را فرا می‌گیرد. همچنین شاعر به ناپایداری زیبایی صورت اشاره دارد، به طوری که روزی ممکن است چهره محبوب مانند خورشید درخشان و روزی دیگر مانند مه کمرنگ باشد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که عشق واقعی از سعی و تلاش نیست، بلکه نتیجه خواست خداوند است.