شمارهٔ ۶۲۶ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل بیانگر عشق عمیق و دوری از معشوق است. شاعر از longing (دلتنگی) و انتظار برای دیدن معشوقش سخن می‌گوید و احساس می‌کند که این انتظار ممکن است هزار سال طول بکشد. او از درد و رنج عشق سخن می‌گوید و بر این باور است که آتش عشق در دلش شعله‌ور است، اما نمی‌خواهد که حتی یک شعله کوچک از آن بیرون بیاید. شاعر درد فراق را با تصاویری از خارش سینه و پاره شدن گل توصیف می‌کند و عشقش را به ماهی تشبیه می‌کند که باید از گوشه‌ای بیرون بیاید تا زمین معرکه را نمایان کند. در نهایت، او به قدرت عشق اشاره می‌کند و می‌گوید دل رقیب توانایی نور محبت را ندارد همچنان که آتش موسی از سنگ خاره بیرون نمی‌آید.