شمارهٔ ۶۲۹ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
هر کس که طاق ابروی او سجده گه کند
رویش ز قبله گردد اگر روبه مه کند
آن بت کسی که منکر من از نگاه اوست
دین و دلش ز دست برد تا نگه کند
گر شد گناه سجده همچون تو آدمی
حقا که گر فرشته بود این گنه کند
چشمت سواد دیده ما ساخت توتیا
اینها بود که خانه مردم سیه کند
بوسی طمع کند بکنایت ز لعل تو
اهلی که چون لبان تو را دیده وه کند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار درباره عشق و توجه به زیبایی محبوب نوشته شده است. شاعر به توصیف نوعی سجده و پرستش می‌پردازد که از عشق و زیبایی محبوب ناشی می‌شود. او تأکید می‌کند که حتی اگر گناهی در این سجده باشد، زیبایی محبوب آن را توجیه می‌کند. همچنین، شاعر اشاره به تأثیر چشمان محبوب بر دل و دین دیگران دارد و به جذابیت لبان او نیز اشاره می‌کند. این اشعار به نوعی از احساسات عاشقانه و فراق می‌پردازند و نشان‌دهنده جذابیت و تأثیر عمیق عشق بر زندگی انسان‌ها هستند.