شمارهٔ ۶۸۲ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل به بیان احساس عمیق عشق و غم می‌پردازد. شاعر با اشاره به درد دوری معشوق، باده‌ای را تشبیه می‌کند که هم تلخ و هم سوزان است. او از مستی و شادابی عاشقانه می‌گوید و می‌خواهد که عشقش را از دست ندهد. عشق همچون شمعی است که در آتش محبت معشوق شعله‌ور شده و غم و گریه بر آن افزوده می‌شود. همچنین، شاعر به تلخی گزنده‌ای که لیلی بر دل مجنون نشانده اشاره می‌کند و در انتها، از بخت خود می‌نالد که قرار است شب را در آتش عشق بسوزد. این غزل به زیبایی احساسات عاشقانه و تردیدها و دردهای آن را به تصویر می‌کشد.