شمارهٔ ۷۰۷ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد. شاعر از چهره و لبخند او سخن می‌گوید و آن را همچون آتش سوزان در آب حیات توصیف می‌کند. او به تماشاگری دعوت می‌کند تا با نگریستن به آن معشوق، حال و روز خود را که در رنج است، دریابد. شاعر همچنین به خونریزی چشم سیاه معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ کس شبیه او را در دنیا زنده نمی‌بیند. تناول زیبایی‌های معشوق و دل‌فریبی او نیز به گل تشبیه می‌شود که نمی‌تواند در برابر زیبایی آن شکست بخورد. در نهایت، شاعر به خویش می‌گوید که باید ابتدا از خود چشم‌پوشی کند تا زیبایی واقعی را ببیند.