شمارهٔ ۷۲۲ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی از عشق و درد جدایی از دوست سخن می‌گوید. شاعر به عیسی اشاره می‌کند که چقدر قدرت جان‌بخشی دارد و چقدر سخنان او می‌تواند روح را زنده کند. او از نیاز و سجده‌اش بر خدای خود می‌گوید و از داغ دل و تنهایی‌اش به هنگام دوری از دوست. همچنین به حالتی اشاره می‌کند که اگر کسی از ستم دوست ناراحت شود، نباید نامرد باشد و از دردی که دارد شکایت کند. در نهایت، شاعر به غریبی دل‌سفری که برای دیدن دوست کرده اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر چنین کسی به وطنش برگردد، همچنان غریب خواهد بود.