شمارهٔ ۷۴ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل بیانگر احساس عمیق شاعر نسبت به عشق و رنج‌های آن است. شاعر در آغاز به سوز و شمعی اشاره دارد که جانش را روشن کرده و از مرگ و بی‌حالی به حیات و شعف بازگشته است. او خود را چون شهیدان می‌داند که در عشقش لباسی از خون به تن دارد. شاعر در ادامه می‌گوید که مرشد عشق فقط یک نکته را به او آموخته: فقط بنوش و هیچ چیز دیگر نپرس. او خود را بنده‌ای آزاد معرفی می‌کند و به غم و دردهایی که از عشق کشیده اشاره می‌کند. از احساس حسرت و سوختن دلش می‌گوید، اما در عین حال به زیبایی و جنون عشقش اعتراف می‌کند.