شمارهٔ ۷۴۲ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف احساسات عمیق انسانی می‌پردازد که به خاطر عشق و عشق‌ورزی دچار درد و رنج است. شاعر از مستی ناشی از عشق و سوختگی دلش سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که عشق او با تنهایی و حسرت همراه است. او به نخل سر تابوتش که به دلیل عدم وصال محبوبش حسرت می‌خورد اشاره می‌کند و از تلخی زندگی‌اش می‌گوید که بیشتر به خاطر فقدان محبوبش و آرزوی وصال اوست. در انتها نیز به یاد گل و زیبایی عشق می‌افتد، اما می‌بیند که خود در مقایسه با آن چه از دست داده، در حسرت و ناکامی باقی مانده است.