شمارهٔ ۷۵۷ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به دوستش می‌گوید که پیامی از او خواهد برد و سلامش را به دیگران می‌رساند. او با اشاره به نام و نشانی که از او باقی نخواهد ماند، از محو شدن خود در زندگی سخن می‌گوید. همچنین بیان می‌کند که درد و دلش را که به خاطر سکوتش سوخته، نهایتا به آسمان خواهد رفت. شاعر از دلش می‌خواهد که در دام دل دیگران نیفتد و از بین نرود، زیرا همه افراد همچون گل‌هایی هستند که جانشان را به دست دارند. در ادامه، او از باغبان می‌خواهد که در را باز کند و به زیبایی خرامش اشاره می‌کند، همچنین به روح مقدس و تأثیر کلام فرشتگان بر دلش اشاره دارد. به طور کلی، شعر بر مسأله فنا و زیبایی‌های زندگی تأکید دارد.