شمارهٔ ۷۶۲ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر نامی، حالات عاشقانه و درد و رنج ناشی از عشق را به تصویر می‌کشد. شاعر به زیبایی لیلی‌ای اشاره می‌کند که او را مجنون کرده و شور و نشاط عشق او، غم‌های دیگر را از دلش بیرون رانده است. زیبایی چشم و ابروی معشوق و لبانش، دل شاعر را می‌سوزاند و او را غمگین می‌کند. شاعر به بیان گنج عشق در دل خود می‌پردازد که با وجود درد و غم، ارزشمند است. او همچنین به رقیبش هشدار می‌دهد که به خود مغرور نشود، زیرا حتی از دوراندیشی چشمان معشوق احساس اندوه را منتقل می‌کند. در نهایت، شاعر از دوست می‌خواهد که از می و شراب صرف‌نظر کند، زیرا اشک‌ها و غم‌های عاشقانه او مانند دریایی عمیق است.