شمارهٔ ۷۷۹ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
خط سبزی که سر از لعل تو برخواهد کرد
تاچه با جان من خسته جگر خواهد کرد
بر رخ همچو گلت سبزه که برمیخیزد
رستخیزی است که جان زیر و زبر خواهد کرد
رخنه ها در دل من میکند آن خط دگرم
نه که راضی بهمین است دگر خواهد کرد
در دل آن روز که آتش زدی ام می گفتم
کاخر این دود دلم در تو اثر خواهد کرد
ملک دل جای تو ای رشک بتان خواهد بود
تو درون آی که جان عزم سفر خواهد کرد
برهمن وارم اگر زنده در آتش سوزی
کافرم گر دلم از عشق حذر خواهد کرد
یار بر تربت اغیار چو باد از گذرد
اهلی سوخته دل خاک بسر خواهد کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر شعار و احساس عمیق عاشقانه را به تصویر می‌کشد. شاعر از خط سبز معشوق سخن می‌گوید که تأثیر عمیقی بر دل خسته‌اش خواهد گذاشت. او به زیبایی‌های چهره معشوق اشاره میکند و می‌گوید که این زیبایی‌ها روحش را دگرگون خواهند کرد. شاعر همچنین به خاطره‌ای از روزی اشاره میکند که معشوقش دل او را به آتش کشید و می‌گوید این عشق در دلش اثرگذاری خواهد داشت. او در نهایت ابراز میکند که عشقش به معشوق چنان عمیق است که حتی در آتش عشق نیز حاضر است بسوزد و از این عشق دلسرد نشود.