شمارهٔ ۷۸۱ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ستایش خداوند می‌پردازد که جان همه موجودات را آفریده و به طور خاص به دردها و غم‌های خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که غم‌هایش به اندازه‌ای زیاد است که در برابر نور صبح به چشم می‌آید. همچنین، شاعر به زیبایی و نقش آفرینی خداوند در خلقت اشاره می‌کند و می‌گوید که وجود انسان و عشق از ترکیب آب حیات و جان به وجود آمده است. در نهایت، شاعر به زخم‌های عشق خود اشاره می‌کند که تنها با لبان معشوق قابل درمان است و بیان می‌کند که در دوری از معشوق دل‌ها پر از غم است و نباید گمان کرد که زندگی همیشه شاداب است.