شمارهٔ ۷۹۰ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر می‌گوید اگر به خاطر عشقش بمیرد، هرگز برای معشوقش دردی پیش نیاید. او از دردهایی که از عشق می‌کشد می‌نالد و ناپرسیدن معشوق را نشانه بی‌دردی می‌داند. شاعر از یار خود می‌خواهد که اگر عاشق است، دلش هم دچار درد عشق باشد. او به تأثیر عشق بر دل‌ها اشاره می‌کند و از زردی و اشک‌lessness بهاری که به عشقش نمی‌آید، بی‌میلی دارد. همچنین، شاعر بر اهمیت رفاقت با خوبان و معنای حقیقی للحظات زندگی تأکید می‌کند و می‌گوید عمر واقعی در companionship با افرادی است که دل‌هایی همدل دارند، و بدون این رفاقت، زندگی رنگ و بویی ندارد.